Verslagen van de ritten

2022 Openingsrit Ommen.


Hoera! Alles mag weer!


Corona lijkt een boze droom, waaruit we mondjes maat ontwaken. Vandaag echter wordt alles weer als vanouds, wat zeg ik BETER zelfs!

We schrijven zaterdag 16 april 2022.

Het weer:” Het kon niet beter!”.


Onze organisatoren Seine en Henk hadden het getroffen. En wij allen met hen ook, want we waren er in grote getale, 49 motoren en 5 driewielers (4 zijspanners en 1 Trike) in totaal dus 54 gemotoriseerde voertuigen. Man wat een rits, voor menig toeschouwer kwam er geen eind aan.


Verzamelen was net als vorig jaar bij de Molen, de Besthemermolen, wel te verstaan. Daar konden de eerste bakjes koffie naar binnen geslingerd worden. De parkeerplaats stond vol, met oude, met nieuwere met aparte, en met heel veel BMW’s natuurlijk. Allemaal (bijna) liefdevol gepoetst en wachtend op de eerste officiële rit. Het was niet alleen de VKM, dat was duidelijk ook een andere motorclub ( de klassieker) had zich mogen aansluiten. Dat alles onder het motto hoe meer zielen hoe meer vreugde.

Merendeels van de mensen kwam nu eindelijk DIE bekende weer tegen en men raakte niet uitgepraat, Henk moest aardig zijn best doen om de aandacht te krijgen voor de info van vandaag. Follow-up systeem bij iedereen bekend? Gelukkig wel en het behoeve geen nadere uitleg. Om zoveel motoren (en mensen) op gang te krijgen tja dat duurt effe, maar uiteindelijk gingen we dan op weg en stroomde de parkeerplaats langzaam leeg. We reden richting Hellendoorn, het Nederlandse Alpen gebied zal ik maar zeggen. Met namen als de Hellendoornseberg, de Lemeleberg en de Luttenberg. De omgeving was daardoor ook zeer gevarieerd, dan weer een bergrug voor ons, dan weer links en dan weer rechts. De natuur had vandaag ook zijn of haar beste beentje voor gezet. De krentebloesems waren volop te zien en ook vele prachtige Magnolia’s streden om de naam “Ik ben de mooiste”. Onze gemotoriseerde “trein”, slingerde gezapig door dit fantastische landschap. Een korte stop werd ingelast op de Luttenberg, zo konden de rijders die hun handen vol hadden aan het besturen ook eens goed om zich heen kijken. En ik zag dat 1 bestuurder deze stop benutten om een nieuwe koppelingskabel te monteren. Jawel, gereedschap en nieuwe kabel waren ook van de partij. Raad en daad behoefde niet ver gezocht te worden geloof ik. Maar voor de karavaan zich weer in beweging zette was alles weer voor elkaar. En deed ook deze motorrijder weer gewoon mee. FIJN!

De route leidde ons verder zo leek het, maar op een gegeven moment stonden we toch weer met zijn allen bij de Molen, daar werd de lunch genuttigd. Eerst soep, en als makke schapen gingen we in kleine groepjes zonder te dringen naar binnen. (Ja, corona heeft ons manieren bij gebracht). De soep was heet, en lekker. Daarna speelde zich het zelfde ritueel af, ditmaal voor het broodje met kroket. En ten slotte konden we indien gewenst ook nog een broodje kaas of ham met koffie of thee ophalen. De catering had het er behoorlijk druk mee, maar ze bleven vrolijk aan het werk. Toen al dit lekkers achter de kiezen zat en de plaspauze voldoende was geweest werden we verzocht de motoren weer op te zoeken. Bijna klonk het al bekende: Ladies and gentlemen: Start your engine’s! Maar nee, een race werd het zeker niet. We gingen naar het wat vlakkere land, alhoewel de namen anders deden voorkomen. Met namen zoals Marienberg en Bergentheim denk je toch niet aan vlak land. Via het prachtige gebied van de Rheeze waar mooie oude boerderijen bewonderd konden worden gingen we naar de middag stop plaats.

Op de parkeerplaats van “de Oldemeijer” hadden we de middagstop en konden de laatste nieuwtjes nog even uitgewisseld worden. Ook hier was het natuurlijk heerlijk vertoeven, want de zon was vanochtend aan gegaan en die wilde ook niet meer uit. Heerlijk. Uiteindelijk moest Henk er toch een eind aan knopen en zijn scheidsrechtersfluitje klonk als sein om weer op ter zadelen. Het laatste stukje was via Stegeren en zo weer terug naar de Molen. Op dit laatste stukje ben ik dan ook nog mijn kettingschermpje dat afgelopen winter zo noest gemaakt was kwijt geraakt, afgebroken, dus onbruikbaar. Mijn Norton had die dag ook al een uitlaat verloren, die we gelukkig met ijzerdraad provisorisch gemaakt hadden om zo toch mee te kunnen rijden. Maar dat was al in de aanloop van de rit gebeurd.

Bij aankomst bij de molen waren alle motoren nog rijdend en was niemand met pech uitgevallen, dat is toch altijd weer fijn om te weten. Sommigen waren iets of wat later, de ijsjes boer bij de brug over de Vecht was TE aantrekkelijk. Uiteindelijk was iedereen tevreden en blij met deze mooie rit. Waarvoor Hartelijk dank Henk en Seine!

Jullie mogen het vaker doen.


Groet Jacky van Beusekom